Racefiets update mei

De maand der maanden! Op 5 mei fietste ik de Elfmerentocht. 150 km lang stralend mooi weer en weinig wind. Om 7.05 zijn we gestart. Het eerste deel was rondom het Sneekermeer, bekend terrein! Langs de overige meren ging het ook prima, al ga je met zo’n route wel echt kris kras de provincie door. Er was goede verzorging onderweg. Sportdrank, fruit, krentebollen en water, er werd goed op de fietsters gepast. Na 110 km kreeg ik wat last van mijn zitbotjes. Door af en toe van het zadel af te gaan, heb ik de tocht goed kunnen volbrengen. Het was een goede generale repetitie!

Tussendoor fietste ik nog een paar kleinere rondjes. Ik probeerde mijn gemiddelde snelheid wat omhoog te krijgen. Ik las dat dat het beste kan, door af en toe met snellere fietsers mee te fietsen. En dat deed ik. Het is mijn eerste echte seizoen, dus ik moet vooral lekker fietsen en dan komt die snelheid vanzelf. Het is niet alleen kracht zetten, maar ook durven en goed je fiets leren kennen merk ik. En dat gaat steeds beter.

En toen was het 21 mei. Pinkstermaandag. De dag van de Fietselfstedentocht! In alle vroegte wachtten we rustig bij de hekken tot we naar de start mochten. Eén mevrouw niet, die tilde haar fiets al over hek. De verkeersregelaar wees haar meteen terecht en riep door de megafoon: “Zelfs de koeien in Friesland weten dat ze niet over het hek heen mogen!”. Gegrinnik alom. Goedemorgen, we zijn er klaar voor! Na het startschot van zwemmer Maarten van der Weijden, die in de zomer de Elfstedentocht gaat zwemmen (!), konden de groepen één voor één vertrekken. Ik fietste in startgroep 4, starttijd 5.24. Om 5.33 waren we begeleid door de fanfare Bolsward uit en konden we op weg. En wat bijzonder was het. In alle vroegte met zoveel fietsers. De een stil, de ander al vrolijk kletsend. De opkomende zon die ons langzaam verwarmde. De politie die complete kruispunten afgesloten hield zodat de fietsers door konden fietsen.

Voor we het wisten waren we in Harlingen. En vlak daarna al in Franeker. Toen was de kop eraf. Vlak voor de stempelpost klonk mijn favo 90’s liedje Coco Jambo door de speakers, hoe toevallig! In Holwerd dachten we, jeetje we zijn al in Holwerd! In Dokkum speelde een dweilorkest en zat de sfeer er goed in. Het eerste stuk hadden we in de wind gehad, nu hadden we voor de wind. Dat ging lekker, hoppa op volle snelheid racen! Onderweg naar Leeuwarden klom er net een fietser uit de sloot. Oeps! Het blijft opletten geblazen. Vanaf Leeuwarden zat ik voor mijn gevoel al op de terugweg. Nu kwamen de bekende paadjes. Voorraad bijvullen in Winsum en toen waren we alweer in Bolsward voor de doorkomst! Na een korte “hoi” bij de familie fietste ik vlug door naar Sneek. Hoewel vlug, de wind was inmiddels een stuk krachtiger en dat werd dus even een pittig stukje tegen de wind in.

In Sneek hield ik pauze op het terras. Lieve vriendinnen en familie stonden klaar voor de nodige support. Ik kon me even omkleden, wat erg fijn was met die warmte! Nog een keer insmeren en wat eten en daarna was het tijd om verder te gaan. Inmiddels begon ik mijn knieën te voelen, vooral bij het op- en afstappen. Van IJlst naar Spannenburg was pittig in de nog krachtigere wind. Sloten klonk nog ver, maar toch ineens waren we er al. Nu kwam het einde al in zicht. In Oudemirdum was het ook één groot feest. Dat feest heb ik overgeslagen verder, want hoe langer de pauze, des te moeilijker je weer op de fiets komt. De zeedijk hadden we voor de wind, yes! Op volle snelheid vooruit! In Stavoren duurde het erg lang voor je bij de stempelpost was. De vele fietsers en het smalle straatje was niet zo’n goede combi. Ik trof er een bekende die de “opbeurende” woorden zei: “Nu moet je nog het laatste stuk in de wind”.

Maar vanaf Stavoren wist ik, dit ga ik redden. De finish is nu echt in zicht. We hadden inderdaad nog een stuk in de wind en een stuk zijwind, maar daar beten we ons doorheen. In Hindeloopen was de vreugde nog groter. In Workum kregen we de één na laatste stempel. Ik besefte me goed dat het hier op de Merk was dat ik vroeger alle “hurdfytsers” altijd vol bewondering zat te bekijken. En nu was ik er zelf één van. Op naar de finish! De laatste loodjes wegen het zwaarst, zo ook tussen Parrega en Bolsward. Ik was er wel klaar mee, maar wilde ook niet stoppen omdat opstappen nog lastiger zou worden. Stug fietste ik door. Het is echt een stukje psychologie. Tjerkwerd voorbij en daar was de kruising in Bolsward al! Weer volledig afgesloten voor overig verkeer, zodat we vlot door konden.

Dan de laatste straat in, wat een mensen! Allemaal juichen en in een feeststemming. In de tent op het finishterrein kreeg ik de laatste stempel en mijn kruisje. Nog even een fotomomentje en dan naar huis met een voldaan (en vermoeid) gevoel. I did it! Om 18.40 gefinisht, dus zo’n 13 uurtjes (incl. pauzes) onderweg geweest. Ik ben er heel blij mee! Ik ben nooit echt heel sportief geweest, het is mijn eerste echte fietsseizoen, en een mega item op mijn bucketlist. Volbracht! De juichende en klappende mensen langs de kant maakten de toch heel bijzonder. De warmte was goed te handelen. De wind af en toe pittig. Maar al met al niets te klagen over deze geweldige tocht. Ik kan hem iedereen aanraden!

Onderweg hadden we ook flink wat kruisjes op onze fictieve Elfstedenbingo:

  • Fietsers langs de kant met lekke banden
  • Fietsers met gekke outfits (Hawaii sfeer, een piraat, koeien)
  • Op de vroege ochtend kinderen in de tuin met dekbedden
  • Juichende mensen langs de kant (echt heel gaaf!)
  • Kinderen die willen handjeklappen langs de kant
  • Dronken jongeren die waarschijnlijk al de hele nacht wakker waren langs de kant, met harde muziek
  • Muziek onderweg: uit speakers, een dweilorkest, live band
  • Wachten voor de trein (in Dronrijp)
  • Wachten voor de brug (in IJlst, Stavoren en in Workum)
  • Sirenes (gelukkig niets gezien)
  • Een fietser die uit de sloot kwam
  • Zwaaien naar de camera’s van Omrop Fryslân

Nu mijn hoofddoel is behaald, krijg ik vaak de vraag wat het volgende doel is. Maar die is er niet. De Elfstedentocht stond van kleins af aan op mijn bucketlist. Nu ik die gehaald heb, ga ik gewoon lekker fietsen wanneer het uitkomt. Ik hoef geen hele lange afstanden meer te fietsen, zo’n 50 km is prima. Af en toe een groot rondje erbij ook. Ik wil mijn snelheid graag verbeteren, maar dat zal dus ook een kwestie van veel fietsen zijn. Na de Elfstedentocht heb ik eerst een weekje rust genomen. Knieën, benen en zitbotjes hadden dat wel nodig. Daarna heb ik het fietsen weer opgepakt. Best lekker, zo ongedwongen en zonder doel!

Dit vind je misschien ook leuk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.